وقتی می‌رم دستشویی این‌قدر خیس‌کاری می‌کنم که نفر بعدی، حتماً بعد از اتمام کارش می‌گه: «دوش گرفتی؟»

داریوش مهرجویی: دایی سینمای ایران رفت. طنین صدای گرم او هنوز در گوشم است، دختر دایی گم شده، گم شده، روح سرگردان شده دختر دایی طعمه دریا شده… و روح ظریف او نیز واقعاً طعمه دریا شد… طعمه بی‌توجهی‌ها، بی‌تفاوتی‌ها، ندانم‌کاری‌ها… و در این چند سال اخیر، خسرو شکیبایی را درنیافتند.
[خبرگزاری فارس، تیر 1387]

خسرو شکیبایی: در هامون چند بار تپق زدم و بعدش ادامه ندادم. مهرجویی داد زد و گفت: «چرا معطل می‌کنی؟» گفتم: «خراب شد.» گفت: «چی‌چی خراب شد، من همینو می‌خوام.» بعدش یکی‌دو بار سعی کردم آگاهانه تپق بزنم، دیدم نمی‌شود.
[ماهنامه‌ی فیلم، مهر 1384، شماره‌ی 337]

از خواص فصل‌نامه‌ها این است که می‌توان روی‌شان خواند: «سال دوم» و بعد توی‌شان خواند: «شماره 5»!
البته آن‌ها این خاصیتِ دیگر را در صفحات آخرشان دارند. چون بعضاً آن‌جا می‌خوانیم: «صفحه‌ی 264»!

در بهترین لحظات زندگی‌ام خودم حضور نداشته‌ام. شرحش زمان دیگری می‌خواهد. لحظاتی که می‌توانست یکی از بهترین بخشِ خاطراتم را تشکیل دهد. مجال‌ش از وقتِ اینجا بزرگتر است… باشه بعداً!

بی شک یقین وجود ندارد.

دوچیز را هرگز نباید از دست داد؛
اعتماد به نفس و هورمگا.

اگر چیزی‌تون رو گُم کردید، اینجا رو نگردید. روی شیشه‌یِ بقالیِ سر کوچه‌تون، حتماً یه کاغذی پیدا می‌شه!

از همون اول از «جریانش چیه»؟ متنفر بودم.
بخصوص از کسانی که درمورد یک فیلم ازت چنین سوالی رو میپرسن.
مگه فیلم حتماً باید جریان داشته باشه؟

ترانه‌ی «مرو ای دوست» از محمد اصفهانی.
یکی از خواص این آهنگ این است که به هر موقعیت غم‌انگیزی قابل تعمیم است و می‌توان از آن به مناسبات مختلف، کلیپ ساخت و در رسانه‌ی ملی به نمایش گذاشت.

- هه هه هه هه. شوخی می‌کنم!
- هه هه هه هه. مزاح فرمودیم!
همان «هه هه هه هه» کافی است، نیازی به تأکید بیشتر نیست بخدا.
[بخدا = به‌خدا | رجوع به خودآ]

لحظات عشق‌ات را تنها باش
با کسی قسمت نکن‌شان
این‌جوری برای هردوی ما بهتر است…

- هیچ می‌دونی چرا دیوار دستشویی‌ها سیاه نیست؟
- کی گفته همچین حرفی‌یه؟
- سؤال رو با سؤال، جواب نده. می‌دونی؟
- نه. چون اصلاً این قضیه رو قبول ندارم…
- سؤال رو با نظریه جواب نمی‌دن،
- نه. چرا؟
- چون بشه راحت سوسک‌هاش رو کشف کرد!
- مسخره بود. دیوار کجا سیاهه، که دیوار دستشویی باشه؟
- بعد هم با آفتابه و شیلنگ، سوسک بیچاره رو به رگبار می‌بندن آخرش بیچاره به همون جایی که بود برمی‌گرده. منتها حالا مثل موش آب‌کشیده شده.
- آره لابد حسابی خجالت می‌کشه.
- البته حالا دیگه اون یه موشِ مرده‌ی آب‌کشیده است… پس خجالت براش معنایی نداره. داره؟

همه اتفاقهای دنیا تصادفی‌اند؛
ما آدمها سعی می‌کنیم، برایشان دلیل بتراشیم و به هم ربطشان دهیم.

بهترین راه برای دررفتن از چتِ تصویری: «وب‌کم ندارم.»
بهترین راه برای دررفتن از چتِ صوتی: «میکروفون ندارم.»
بهترین راه برای دررفتن از چتِ متنی: «کیبورد ندارم.»
بهترین راه برای دررفتن از چت: «مودم ندارم.»
بهترین راه برای دررفتن از ایجاد رابطه: «همسر دارم.»

ای کارگردان!
کاری نکن که دیگران درباره‌ات بگویند: «فلانی کارگردان خوبی بود، ولی آدمِ خوبی نبود!»

هنرمند هیچ‌وقت پیر نمی‌شود.
اگر شما یک آدم پیر تنهای بی‌کار و بی‌پول و بی‌محبت هستید که صبح تا شب تو خونه نشسته و کانال‌های تلویزیون رو عوض می‌کنه، براتون متأسفم.
ولی مطمئناً شما هنرمند نیستید.
خودکُشی رو به‌تون پیشنهاد می‌کنم!

بدون اغراق، پول‌شُماردن را بلد نیستم!
بی‌اغراق‌تر از این، حرفی تاکنون نزده‌ام!
این حرفم، آن‌قدر خالی از اغراق، هست که بخواهم سال‌ها بعد تکذیب‌ش کنم…

ای خبرنگار!
وقتی از فاجعه صحبت می‌کنی، برگ کاغذ روزنامه‌ات باید بسوزد…

vبا عرض سلام و خستهv
    نباشید خدمت دوست عزیزم زهرا امیدوارم هر کجا که هستی سالم و سلامت باشی و همیشه زیر سایه ی پدر و مادرت عینک آفتابی بزنیم
به امید دیدار

الآن این‌قدر مشکل دارم که کوچک‌ترین‌ش نداشتن وقت سر خاراندانه!

ترجیع‌بندش این بود: هندوانه، هندوانه!

صد؛ سدّی نیست…

[+]

بازگشت داریوش؛ پخش سریالِ «مهمان مامان» بزودی از شبکه‌ی 4 سیما
بخدا راست می‌گم. همین الآن تیزرش از کانال چهار پخش شد… قبول نداری؟

«موسیقی تلفیقی» رو نباید به هر کسی نشون داد…
یارو بین این همه مصرع، گیر داده بود به «عشق پونزده سانتی»…

[+]
اعتراف می‌کنم، پس هستم.

[+]
- یه سری آدم‌ها هم هستن که خیلی کارشون درسته‌ها، فقط یه کم زیاد که ازشون تعریف می‌کنی، زود باهات صمیمی می‌شن…
[ده ثانیه بعد]
- بریزم؟!

چه فکر جالبی‌یه. اینکه کسی یه وبلاگ آزمایشی بسازه و توش بی‌نهایت پست، بی‌نهایت کامنت برای هر پست، بی‌نهایت فایل با بی‌نهایت حجم (حداکثر 3 گیگ) برای هر پست، بی‌نهایت صفحه، بی‌نهایت موضوع و بی‌نهایت لینک را برای آزمایش قرار بده که برای اولین بار از تمامی امکاناتِ بی‌نهایت وردپرس استفاده کرده باشه.

قدیم‌ترها، این فکر رفته بود تو کله‌م که حالا که حافظه‌م خوبه، برم قرآن رو حفظ کنم. یه اسم و رسمی هم می‌شد واسه‌م، بابابزرگ‌م رو هم خوشحال می‌کردم.

ولی بعد پشیمون شدم و برای خوشحال‌کردنِ کوچیک‌ترین عمه‌م، تصمیم به حفظِ «حافظ» گرفتم.

- اسمش بی‌ربطه، ولی بامسمّاست…
- آره. اشمش خیلی بی‌ربطه، امّا خیلی بامشماشت…

روش بازی
هیچی بابا. اسم 3 تا درسی که ازشون بیش‌تر از همه بدتون می‌اومد رو بنویسید. بعد جلوش یه‌دونه «:» بذارید، بعد اون‌وقت یکی از معلم‌های دوره‌ی راهنمایی یا دبیرستان‌تون رو توی اون درس توصیف کنید.

می‌شه این‌جوری به دو نتیجه‌ی خیلی مهم رسید:
1- نتیجه‌ی خیلی مهم اول.
2- نتیجه‌ی خیلی مهم دوم.
فکر نمی‌کنید اگر من هم بخوام نتیجه‌گیری کنم، فرقی با بچه‌های خرخون نخواهم داشت؟

پس بریم سراغ 3 تا روپایی خودم:

1- ریاضی:
مغرور
خودخواه
قاطع
کیف‌سامسونت داشت.
استقلالی بود.
تقلّب، غیرممکن.
شوخی زیاد می‌کرد.
تو همایش «الگوهای برتر» همیشه نفر اول بود. چون روش تدریس همراه با شعر و طنز رو انتخاب کرده بود. ولی خُب فقط برای اون همایش. توی کلاس، همون معلم‌ریاضی همیشگی بود.

2- تاریخ:
معلّم جغرافیا و اجتماعی هم بود.
مهربون
اهل ذوق‌کردن
تقریباً روانشناس
مخالفِ جُک‌های مستهجن به طوری که وقتی روز آخر مدرسه که باهاش درس داشتیم، بچه‌ها رو آورد جلو تا جُک‌های پاستوریزه تعریف کنند، ولی یکی‌شان جُکِ کمی «خفن» تعریف کرد، صورت‌ش را با سیلی سرخ کرد حسابی! بقیه هم حسابِ کارشون رو کردن…
یه بار باهاش رفتیم «همایش الگوهای برتر نمی‌دونم چی‌چی» نمایش اجرا کردیم که توش، نقش معلم برتر رو بازی می‌کرد. بعد رومون به‌ش باز شد و [...] و هی کتکمون زد تا حرصش رو خالی کنه!
آخر سال با اینکه ماشین نداشت، براش به مناسبت روز معلم یه عروسکِ ناز و تپل خریدم که بذاره جلوی ماشین‌ش!

3- شیمی:
عینک‌ش بدجوری ته‌استکانی بود.
مغرور
شوخی کم
ضایع می‌کرد همه رو.
همه‌ش با کنایه و گوشه حرف می‌زد.
از اون آدم‌هایی بود که دوست داشتیم نارنجک ببندیم به کمر بچه خرخونِ کلاس، بگیم بعد از مدرسه، معلم برسونه‌ش خونه، تا هر دوشون برن به دیار باقی… ولی مشکل اینجا بود که اصلاً ماشین نداشت!

خُب تموم شد. به همین سادگی. خیلی دوست دارم بدونم اگه ققنوس آبی، اسپایدرمرد، تراموا، یک فتحی، خنده و فراموشی و دوستان‌شان بخواهند چنین روپایی‌ای بزنند، ریختِ پست‌شون چه‌شکلی می‌شه!