دختردایی گمشده

وقتی که تصمیم گرفتم عوض شوم، هوا سرد بود و تشکم خیس. وقتی تصمیم گرفتم عوضی شوم هم همینطور!

عیدی خدا در روز دوازده فروردین به ما بعد از پنجاه سال اسیر دام اعتیاد بودن، مرگِ پدربزرگِ مادری‌ام بود. یکی از خواب‌هایم این است که روزی سازنده‌ی این موادِ کوفتی را پیدا کنم…

[البته فرقِ این مُردن با مرگِ هفت ماه و یک روز پیش ِ مادربزرگم در این است که این بار نه تنها یک انسان و یکی از عزیزترین‌هایم فوت کرده، که با مرگ او،‌ یک عشق خاک شده؛ یک علاقه مُرده؛ (کنار هم هم خاکشان کردند) و حالا در آن دنیا به هم رسیده. پس حق داشتم این همه گریه کنم... یکی دو تا درد که نبود؛ تازه جبرانِ‌ دفعه‌ی پیش هم بود. این بغضِ فروخورده‌ی قبلی هم بود که به نظرم ترکید...]

انگار تو دماغم یکی داره پیاز پوست می‌کنه!

وقتی که از زندگی ناامید می‌شم، به این فکر می‌افتم که چطوره دیگران رو به زندگی امیدوار کنم؟ پس یه قصه می‌نویسم…
و اینجوری خودم هم کم کم دوباره همراه با شخصیت های داستان، به زندگی امیدوار می‌شم!

اسمش را گذاشته بودم: خامه عسل. برخلاف خربزه و عسل که هیچ با هم نمی‌ساختند، به نظرم می‌آمد خامه و عسل اساساً برای یکدیگر خلق شده‌اند و تمام امید و آرزوی صبحانه خوردنِ هفته‌ای زورکی به یک‌بارم همین مخلوط کردنِ خامه با عسل درون ظرف و بعد، لقمه کردنِ آن به جای قراردادنِ جداگانه‌ی هر دو لای نان بود. این‌طوری تأثیرش چند برابر می‌شد و خیلی بهم می‌چسبید.

خوبی‌اش این بود که با هر نانی هم آبش به یک جوی می‌رفت؛ چه بربری، چه لواش، چه سنگک و غیره. پس صبحانه خوردن را با لذّتِ چایی شیرین و خامه عسل هایی که هر دو را خودم هم می‌زدم و هر دو را خودم قاطی می‌کردم با هم و به اصطلاح تیلیت می‌کردم، شروع کردیم… ۲ قاشق شکر با یه استکان چایی درمی‌آمیخت و یک کاسه‌ی مرباخوری خامه، با ۴ قاشق بزرگ عسل مخلوط می‌گشت! حالِ جذابی بود… حتماً یک بار این ترکیب را امتحان کنید، خیلی به‌تان خواهد چسبید. اگر البته در دوران کودکی‌تان امتحانش نکرده‌اید…

و حالا سر میز صبحانه، خاطره‌ی دوران کودکی‌ام را ریخته‌اند توی ظرف لاستیکی و رویش نوشته‌اند: خامه عسلی! لقمه‌اش که هنوز هم خودم می‌گیرم نه مادرم برایم، خیلی خوشمزه‌تر به نظر می‌رسد… لابد چیزهای دیگری هم به آن اضافه کرده‌اند. در بخش ترکیباتش نوشته شده: «خامه‌ی طبیعی، عسل تازه، استابیلایزر»! استابیلایزر حتماً چیزی از قماشِ «افزودنی‌های مجاز» است…

کمتر مریض می‌شوم. حتا کمتر سرما می‌خورم. دفترچه‌ی پزشکی‌ام را که نگاه کنی شاید سالی یک ورق‌اش هم پر نشده باشد. و این مرا دچار وسواسی عجیب کرده… نکند سلامتی زیاد برایم ضرر داشته باشد؟

اگر بخواهم چیزی یا کسی را برباددهنده‌ی خودم بدانم، که بی آنکه بر آن چیره شوم، طبل رسوایی ام را همه جا بزند، آن چیز یا کس “خواب” است؛ “خواب”!

پنهان نمی‌کنم که همیشه دغدغه‌ام بوده داستانی بنویسم که راوی اوّل شخصِ آن تعریف داستان زندگی‌اش را با چنین جمله‌ای شروع کند: «ازم دوازده سال کوچکتر بود؛ انگار عاشقِ دوستِ “پسر”م شده بودم!»

از وقتی یادم می‌آید از برنامه‌های غذایی روزانه‌ی روحم یکی همیشه این بود: «۵ دقیقه و ۸ ثانیه تفکر راجع‌به روابط میان محلِّ تولد، زندگی، تحصیل و سکونت فرد با چگونه طی‌شدنِ مراحلِ رشد و تکامل روح، جسم، جان و بدن او».

من شب‌ها با موبایل‌ام همبسترم!

هوا سرده و من جیش دارم. این کار را سخت‌تر هم می‌کند…

من از اسب می‌افتم، نه از اصل.