داریوش مهرجویی: دایی سینمای ایران رفت. طنین صدای گرم او هنوز در گوشم است، دختر دایی گم شده، گم شده، روح سرگردان شده دختر دایی طعمه دریا شده… و روح ظریف او نیز واقعاً طعمه دریا شد… طعمه بیتوجهیها، بیتفاوتیها، ندانمکاریها… و در این چند سال اخیر، خسرو شکیبایی را درنیافتند.
[خبرگزاری فارس، تیر 1387]
خسرو شکیبایی: در هامون چند بار تپق زدم و بعدش ادامه ندادم. مهرجویی داد زد و گفت: «چرا معطل میکنی؟» گفتم: «خراب شد.» گفت: «چیچی خراب شد، من همینو میخوام.» بعدش یکیدو بار سعی کردم آگاهانه تپق بزنم، دیدم نمیشود.
[ماهنامهی فیلم، مهر 1384، شمارهی 337]
No Country for Old Men = پیرمردها وطن ندارند
No Country for Old Men = کشوری برای پیرمردها نیست
No Country for Old Men = جایی برای پیرمردها نیست
9 ساعت به پایان امسال مانده و یک ساعت پیش، من که از شاممان خوشم نیامده بود، از خانه زدم بیرون.
توی راهی که به سوی پیتزافروشی طی میکردم، بویی جالب داشت مستم میکرد.
تازه وقتی جالبتر میشد که میفهمیدم، این بوی جالب، بوی همان غذاییست که دوستش نداشتم و رفته بودم بجایش پیتزا بخرم.
سیزده ساعت دیگه سال تحویل داده میشه به تاریخ. البته فردا شب اخراجیها قراره بدون اینکه کسی خودش رو جلوی صداوسیما آتیش بزنه، پخش بشه.
شوخی کردم. هنوز 17 ساعت تا آخر سال مونده.
یه چیزی؛ آخر سال ِ دو سال پیش من یه وبلاگ داشتم که فقط به درد خودم میخورد و دیگران دوستش نداشتند.
آخر ِ سال پارسال من یه وبلاگ داشتم که فقط به درد دیگران میخورد و خودم دوستش نداشتم.
آخر ِ امسال تلفیقی از دو حس قبلی رو دارم.
- مجری: توقع شما از نمایندهها چیه؟
- من فقط توقع حق دارم.
- فقط توقع حق داری؟
- آره…
- آفرین. چه توقع به جایی… خوب شما چی آقا؟
پریروز بود. بچهها…گلآقا را که گرفتم دستم، دیدم بالاش نوشته: شماره آخر. اول فکر کردم منظور شماره آخر در سال 86 است. ولی وقتی دیدم کنارش نوشته: «همراه با پوستر همکاران…» مطمئن شدم که اتفاق، خودش میافته.
توییتر بالاترین نوفرستها
