- [...] [...] [...] [...] [...] [...]
- آقا چرا فحش میدی؟
- بابا [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...]

وقتی فردی مرحوم می‌شود، همیشه کسی نواری مشکی در آستین‌اش دارد که ضمیمه‌ی عکس مرحوم یا مرحومه (ترجیحاً عکس خندان‌اش) کند!

از وقتی یادمه هر کاری خواستم بکنم بزرگترها می‌گفتن: تو دیگه بزرگ شدی! اِ نه! زشته. تو نباید این کارو بکنی…
پس من کی کوچک بودم؟

مگذار کسی به غیر از خودتان برای عشق تان دلسوزی کند…
البته اساساً بهتر است بگذاری کار به آنجاها نکشد!

اگر بخواهم چیزی یا کسی را برباددهنده‌ی خودم بدانم، که بی آنکه بر آن چیره شوم، طبل رسوایی ام را همه جا بزند، آن چیز یا کس “خواب” است؛ “خواب”!

کی میگه جواب ِ چَک چَک‌ه؟
یا جواب ِ تَک تَک‌ه؟
جواب اولی یه فحش خارماردار، دومی حداکثر یه پیامک‌ه.
همین…

در مواجهه با ۹۷ درصد از مشکلات جهان، معقولانه ترین راه حل است: «بخند و بگذر»!

شعرهای کلاسیک برایم مُدرن‌تر هستند تا آن‌ها. موضوعات نوتری‌اند. هرچند قالب کهنه‌ای دارند. ولی جهان‌شمول‌تر و به‌روزتر می‌نمایند. و همه‌ی این‌ها یعنی اشعار کلاسیک بیشتر این قابلیت را دارند که به گُه کشیده شوند!

۲۰۰۱: یک اودیسه‌ی فضایی
دارم فیلم یه مرده رو می‌بینم…
دارم فیلم یه مُرده رو می‌بینم…
این خیلی فرق می‌کنه.

برای نوشتن داستان نیاز به شخصیت‌ه و برای گسترش داستان و ایجاد گره‌های بیشتر هم نیاز به شخصیت است. این وسط دو نفر شاخ غول را می‌شکنند؛ یکی نویسنده کم‌شخصیت‌ترین داستان و دیگری کارگردان همان فیلم.

خمیازه کشیدن در حالی که جلوی پنکه نشسته‌ای و پنکه را ثابت کرده‌ای و صورتت هم به سمت پنکه است، بدون وضو در حُکم تُفِ سربالاست… بکن.

وقتی دماغت یه درد عجیبی گرفت و یه احساس عجیبی بهت می‌گفت توش یه خبراییه، بدون که یه خبرای قرمزی توش هست!

سینماگر خوب باید بتونه خوب برقصه.

تابِ توی پارک، به کسی که رویش نشسته و کسی که دارد «کسی که رویش نشسته» را هُل می‌دهد، تعلق دارد.