دختردایی گمشده

وقتی فردی مرحوم می‌شود، همیشه کسی نواری مشکی در آستین‌اش دارد که ضمیمه‌ی عکس مرحوم یا مرحومه (ترجیحاً عکس خندان‌اش) کند!

مگذار کسی به غیر از خودتان برای عشق تان دلسوزی کند…
البته اساساً بهتر است بگذاری کار به آنجاها نکشد!

اگر بخواهم چیزی یا کسی را برباددهنده‌ی خودم بدانم، که بی آنکه بر آن چیره شوم، طبل رسوایی ام را همه جا بزند، آن چیز یا کس “خواب” است؛ “خواب”!

کی میگه جواب ِ چَک چَک‌ه؟
یا جواب ِ تَک تَک‌ه؟
جواب اولی یه فحش خارماردار، دومی حداکثر یه پیامک‌ه.
همین…

برای نوشتن داستان نیاز به شخصیت‌ه و برای گسترش داستان و ایجاد گره‌های بیشتر هم نیاز به شخصیت است. این وسط دو نفر شاخ غول را می‌شکنند؛ یکی نویسنده کم‌شخصیت‌ترین داستان و دیگری کارگردان همان فیلم.

سینماگر خوب باید بتونه خوب برقصه.

تابِ توی پارک، به کسی که رویش نشسته و کسی که دارد «کسی که رویش نشسته» را هُل می‌دهد، تعلق دارد.